ولی هوای تو بیرون نمی رود ز سرم ! ا

جلوه گر این پُست  زیباغزل زیر، سروده استاد محمد قهرمان است که هر بیت آن خود شرح حالی است و در کُل می تواند زبان حال صاحبدلان فراوانی باشد! ذوق و شوق سفر، رفتن وبر گشتن و با یاد لحظه های  خوش و مطلوب آن، احساس هنوز در سفربودن را تجربه کردن و ...   بخوانیم و لذت ببریم !   ا

ولی هوای تو بیرون نمی رود ز سرم !                      ا    ه     ا

. . . .

دویده شوق ِسفر آنچنان به بال و پرم

.

که چون به خانه در آیم، هنوز در سفرم! ا

.

ز خیلِ ِ همسفران، هر یکی به سویی رفت

.

نصیب بود که من در هوای تو تو بپرم

.

تهی شدم ز خود و هر چه بود، همچو حباب

.

ولی هوای تو بیرون نمی رود ز سرم

.

بیا که نور امیدی به دل نمی تابد

.

قسم به صبح، که از شام تار تیره ترم! ا

.

زنی چو پلک به هم، آن نگاه بازیگوش

.

ز عالمی بکشانَد به عالم ِ دگرم

.

ز اشک شوق که بندد ره ِ نگاه مرا

.

ترا درست تماشا نکرده چشم ِ ترم! ا

.

مگرکه لطف توآرد برون زبحر ِِغمم

.

که گر کناره کنی، آب بگذرد ز سرم

.

زبس که تشنه دیدار کرده هجر، مرا

.

کنم دو چشم د ِگروام، چون ترا نگرم! ا

.

تو در برابر و نا باورانه می گویم

.

ه " تویی برابر من، یا خیال در نظرم؟ " ه

.

89/7/9

برگشت به  گلخانهِ پیام آشنا